Haydarpaşa garında
1941 baharında
    saat on beş.
Merdivenlerin üstünde güneş
                   yorgunluk
                      ve telaş.
Bir adam
  merdivenlerde duruyor
             bir şeyler düşünerek.
Zayıf.
Korkak.
Burnu sivri ve uzun
yanaklarının üstü çopur.
Merdivenlerdeki adam
    -Galip Usta-
           tuhaf şeyler düşünmekle meşhurdur:
«Kaat helva yesem her gün» diye düşündü
                            5 yaşında.
«Mektebe gitsem» diye düşündü
                   10 yaşında.
«Babamın bıçakçı dükkanından
Akşam ezanından önce çıksam» diye düşündü
                              11 yaşında.
«Sarı iskarpinlerim olsa
kızlar bana baksa»
diye düşündü
                   15 yaşında.
«Babam neden kapattı dükkanını?
Ve fabrika benzemiyor babamın dükkanına»
                          diye düşündü
                          16 yaşında.
«Gündeliğim artar mı?» diye düşündü
                          20 yaşında.
«Babam ellisinde öldü,
ben de böyle tez mi öleceğim?»
                     diye düşündü
                      21 yaşındayken.
‘‘İşsiz kalırsam’’diye düşündü
                   22 yaşında.
«İşsiz kalırsam» diye düşündü
                   23 yaşında.
«işsiz kalırsam» diye düşündü
                   24 yaşında.
Ve zaman zaman işsiz kalarak
«İşsiz kalırsam» diye düşündü
                    50 yaşına kadar.
51 yaşında «İhtiyarladım.» dedi
         «babamdan bir yıl fazla yaşadım.»
Şimdi 52 yaşındadır.
İşsizdir.
Şimdi merdivenlerde durup
             kaptırmış kafasını
                 düşüncelerin en tuhafına:
«Kaç yaşında öleceğim?
Ölürken üzerimde yorgan olacak mı? »
                              diye düşünüyor
Burnu sivri ve uzun.
Yanaklarının üstü çopur.


Denizde balık kokusuyla
döşemelerde tahtakurularıyla gelir
                Haydarpaşa garında bahar.
Sepetler ve heybeler
  merdivenlerden inip
           merdivenleri çıkıp
                  merdivenleri tutuyorlar.
Polisin yanında bir çocuk
          -tahminen beş yaşında-
                    iniyor merdivenleri.
Nüfusta kaydı yok
fakat ismi Kemal.

Merdivenleri bir heybe çıkıyordu
                   bir halı bir heybe.

Merdivenlerden inen Kemal
                 yapa yalnızdı
                    -kundurasız ve gömleksiz-
                         ortasında kainatın.
Açlığından başka bir şey hatırlamıyor
                            bir de hayal meyal
                   karanlık bir yerde bir kadın.

Merdivenleri çıkan heybenin
kırmızı,mavi,siyahtı nakışları.
Halı heybeler
    ata, katıra, yalıya binerlerdi eskiden,
şimdi şimendifere biniyorlar.

 

 

Sana bir çiçek çizdim;
asla solmasın diye...
Senden bakmasın; hiç kimse görmesin,
koklamasın diye...
Gözyaşlarımla sulayıp büyüttüm,
ölmesin,her zaman hatırlansın diye...
Sana bir çiçek gönderiyorum,
artık büyütemiyorum;
ölmesin diye,
ben unutuyorum,
sen,asla unutma
artık sen büyük diye